Messerschmitt Me 110dj

Messerschmitt
Me 110 Dagjager

F o t o' s (4)

Escortevluchten voor konvooien boven de Middellandse Zee waren gewoonlijk zeer
monotoon. Let op de lange-afstand brandstoftank onder de toestellen en de scherpe
scheidingslijn van de camouflage op de neus.

Na de vuurdoop in Frankrijk, waarbij de toestellen ononderbroken hadden vlogen
en in gevechten betrokken waren geweest kostte het de Luftwaffe verschillende
weken om de Zerstörergruppen klaar te maken voor de Slag om Engeland.

De Kommandeur van II./ZG 76, Hauptmann Rettberg, bij een briefing van zijn
piloten voordat ze tegen Engeland vertrekken. Veel van deze mannen zouden
van de inzet tegende Britse jagers niet meer terugkomen.

De Zerstörerpiloten die tijdens de Slag om Engeland werden ingezet waren bijna allen
ervaren gevechtspiloten die hun eerste ervaringen in het Noorden en Westen hadden
opgedaan. Velen ervan waren al of bijna Asse.

Op 11 augustus 1940 hadden 61 Bf 110's van I. en II./ZG 2 de
opdracht Junkers Ju 88 van KG 54 en Heinkels He 111 van KG 27
te escorteren bij een luchtaanval op Portland.
Bijkomende bescherming werd gevlogen door de Me 109's van
JG 2. Bij een luchtgevecht met Hurricanes werden 16 Hurricanes,
zes Bf 110's, vijf Ju 88's, een He 111 en zes Me 109's neergehaald.
Eén van de piloten die daarbij
het leven liet was Major Ott, Kommandeur van I./ZG 2.

Deze radio-operator staat naast de
overwinningsbalken die op de staartvin van zijn
machine zijn aangebracht. Deze Bf 110 E was het
toestel van Wilhelm Spies die in de
herfst van 1941 aan het Oostfront
Kommandeur van I./ZG 26 was.

In de lente 1942 ruilde LG 144 zijn Me 109's voor Bf 110 Zerstörer om en werd
van dan af II./ZG 76 genoemd. De Gruppe nam een haaiemuil als embleem en
werd als de 'Haifisch'-Gruppe bekend. Hans-Joachim Japs voor zijn machine
bij II./ZG 76. Later zou hij als één van de nachtjacht-experten
en kommodore van NJG 1 bekend en beroemd worden.

Met zes luchtoverwinningen reeds een veteraan, Hans-Joachim Jabs poseert
op de vleugel van zijn vliegtuig dat juist getankt wordt.

Om zo dicht mogelijk achter het front te blijven en de snel oprukkende tanks te kunnen volgen
sprongen de Zerstörergruppen van weide naar weide. De omheinde weide
van waar af II./ZG 76 zijn inzetten vloog was typisch voor de hulpvliegvelden.

Om zo dicht mogelijk achter het front te blijven en de snel oprukkende tanks te kunnen
volgen sprongen de Zerstörergruppen van weide naar weide. De omheinde weide van waar
af II./ZG 76 zijn inzetten vloog was typisch voor de hulpvliegvelden.

Alhoewel de Duitse Luftwaffe bijna het
volledige luchtoverwicht bezat en Russische
jagers slechts zelden in verschijning kwamen
vormde de Russische Flak toch een voortdurende
bedreiging. Lt N. Kulier, chef van een
Russische Flak-batterij poseert in de lente van
1942 voor een neergeschoten Bf 110.
Hij zou er in geslaagd zijn om
in totaal 8 toestellen neer te halen.

Een mekanieker controleert het staartvlak van een vliegtuig nadat het door Flak werd
doorzeefd. De pas gerepareerde plaatsen zijn op de staartvin nog te zien. Zulke
beschadigingen waren meestal niet erg en waren binnen een uur hersteld.

In 1942 werd II./SKG 210 in II./ZG 1 ombenoemd en kort daarop naar Italië
overgeplaatst. De eenheid droeg nu terug haar oorspronkelijke naam.
Bij de oorspronkelijke vorming van de eenheid droeg ze de naam 1/ZG 1.
Toen de 2. en 3. Staffel als nachtjachteenheden werden ingezet, vormde de
eenheid de kern van E.GR 210. In 1941 werd de eenheid terug in
II./SKG 210 omgedoopt en nam deel aan de inval in Rusland.
Ondertussen had de eenheid ook de 'Wespe' als kenteken toegekend
gekregen. Het valt te betwijfelen als er in 1942 nog wel één van
de oorspronkelijke piloten bij de eenheid in dienst was.

Eén van de weinige eenheden die in de winter van 1942-43 nog met de Zerstörer
vloog waren de Staffeln van JG 5. De opgedreven prestaties van de G-modellen
leverden nog aanzienlijke successen. Hier een machine bij het tanken.

MK 101 in een Me 110 B. Het in 1935 door Rheinmetall-Borsig ontwikkelde 3 cm
MK 101 vliegtuigmachinekanon werd ook in de Me 110 B en Me 110 C-6
ingebouwd. Daar de resultaten met dit wapen echter niet bevredigend
waren werd dit wapen maar zelden gebruikt.