Messerschmitt Me 109G

Messerschmitt
Me 109 G - Gustav

F o t o' s (2)

Me 109 G-4/R6 was versterkt met twee bijkomende MG 151/20 kanonnen in gondels onder de vleugels,
die wel een lichte negatieve invloed hadden op de prestaties en snelheid van de machine.

De Geschwaderkommodore Werner Mölders en Adolf Galland
waren tijdens de 'Slag om Engeland' de meest bekende
Me 109-'Jagdasse'. Beiden ontvingen in september 1940 als
eerste jachtpiloten het 'Eichenlaub zum Ritterkreuz'. Mölders
viel ongeveer een jaar later met 101 bevestigde overwinningen
(plus 14 in Spanje) op zijn naam. Galland overleefde de oorlog
met 104 overwinningen.

Major Helmut Wick (in gesprek met Göring) ontving als
derde 'Jagd-As' het 'Eichenlaub zum Ritterkreuz in
oktober 1940. Hij keerde na 56 overwinningen
niet meer terug van een opdracht.

Leutnant Günther Sinnecker van
3./JG 300. Hij leeft nu in Berlijn.
(Met vriendelijke toelating
van Mr Otto Burkhart, auteur van JG 300

Een Gustav-piloot en zijn vliegtuig. De piloot is Unteroffizier Hans
Seyringer; tussen juli 1943 en januari 1944 vloog hij met deze
Me 109 G-6/U4 met JG 27 'Afrika' dagonderscheppingen boven
Duitsland. Tijdens deze diensttijd bij de Reichsverteidigung schoot hij
twee B-17 Vliegende Forten, een P-38 Lightning en een P-47
Thunderbolt neer. Hijzelf werd in februari 1944, waarschijnlijk
door een P-51 Mustang, neergeschoten maar kon zijn vliegtuig verlaten
en veilig met zijn valscherm landen. (Foto: Hans Obert)

Tijdens de aanval op Kassel op 29 juli 1943 werd de
B-17 'The Sack' van 379th BG geraaktdoor een WGr.21
raket van een Me 109 G maar kon naar Engeland
terugkeren. (Foto: IWM EA24056)

Een verdekt opgestelde, startklare Me 109 G met een 250 kg bom onder de
romp, Rusland, zomer 1943. Deze foto laat veel van de karakterisitieken
van de Me 109 G zien: zoals de gestroomlijnde luchtinlaat aan bakboord, het
smalspoor landingsgestel, de radiators in de vorm van een zwaluwstaart onder
de vleugels en de populaire spiraalvormig geschilderde propellerdop,
gedragen als versiering en als poging om de vijandelijke schutters problemen
te bezorgen bij het mikken bij een frontale aanval.

Me 109 G6/R6 van 9./JG 27 na een buiklanding,
December 1943.

Me 109G-6/R6 gele '7' van 3./JG 300
waarschijnlijk eind 1944 in Bonn-Hangelar
tijdens een onderhoudbeurt.Dit was mogelijk
het toestel van Lt. Günther Sinnecker.

II./JG 77 ontving zijn Me 109 G-6/R6, met 20 mm kanonnen onder de
vleugels, in Italië. Het eenheidskenteken (Rode hart) was aangenomen
ter ere van Kommodore Müncheberg die in Afrika was gevallen.

Zicht in de cockpit van een Me 109 G in 1944. De mechanieker houdt de duim
op de afvuurknop van de boordwapens. (Foto: Bundesarchiv 680/8258/32)

Een ideale positie voor de wapens van een jager: alles gegroepeerd rond de neus van het toestel, en
bijna op ooghoogte van de piloot, die daardoor zelfs zonder vizier kon vuren. In de neus van deze
Me 109 G-6 waren een 30 mm kanon en twee 13 mm zware machinegeweren geïnstalleerd. Deze
concentratie van de bewapening bood bovendien een bijkomende frontale bescherming.

Een Me 109 G-6/R6 met twee 20 mm MG 151 kanonnen onder de vleugels
- in gondels.

Een Me 109 G-5 van 7./JG 27 met een 300 l afwerpbare brandstoftank onder de romp.

Een Me 109 G-6 met 20 mm gondelbewapening op een geïmproviseerd vliegveld. Door de alom
tegenwoordige> dreiging van de geallieerde jagers vanaf midden 1943 werd het noodzakelijk dat de Duitse
jachteenheden voortdurend naar verschillende vliegvelden uitweken.