De 50 kg ETC-bommen worden opgehangen. Naast de bommen is een stuk van de duikrem zichtbaar.

Twee 50 kg ETC-bommen klaar voor gebruik. Links naast de bommen is de duikrem zichtbaar.

Met de hydraulische krik van de transportwagen wordt de bom zo hoog mogelijk gebracht.

De wapenmakers hangen de bom in de vork van de afwijsvork.

De afwijsvork diende om bij steile duikvlucht te verhinderen dat de bom bij het droppen de propeller zou raken.

Wapenmakers leggen de laatste hand bij het ophangen van de bommen.

De bommentransportwagen wordt vanonder de machine verwijderd. De bommen zijn klaar. Bij een gemengde bommenlast met een middelzware en vier lichte bommen werden gewoonlijk bewegende doelen of infanteriedoelen aangevallen. Naar gelang de omstandigheden werden ze in één enkel vlucht gedropt of werden er twee verschillende aanvallen gevlogen.

De machine is klaar om te vertrekken. Er wordt nog een laatste algemene controle uitgevoerd (wanneer daar tijd voor overbleef). Zware bommen waren gewoonlijk bestemd voor puntdoelen zoals infrastructuurinstallaties, versterkte punten, schepen of verzamelingen van pantservoertuigen.

Hier wordt een Stuka met een SD 1700 bom beladen. Met een gewicht van 1.700 kg was dit de zwaarste bom die door een Ju 87 kon meegevoerd worden. Deze bom werd gebruikt tegen sterk gepantserde doelen. Vooraan bevindt zich een zogenaamde kopring die het binnendringen in het doel moest vertragen. Rond de stabilisatievinnen van de bom is ook een ring aangebracht.

De inzet van 'Stabos', 'Stachelbommen' (letterlijk stekelbommen). De herkenbare 'stekel' op de spits van de bom werd op de bom vastgeschroefd (SC 50 of SD70). Tezamen met de voorste schijf diende deze staaf als een 'ontsteker op afstand'. Bij het contact met de bodem explodeerde de bom onmiddellijk op de afstand van de staaf boven de grond. Op deze wijze bereikte de explosie een maximale scherfspreiding. Dit type bom werd tegen 'weke' (niet gepantserde) doelen ingezet.

Spoedig na het begin van de oorlog stelde men vast dat bij aanvallen tegen grote oppervlaktes (bommentapijten) het gebruik van zware bommen niet 'economisch' was. Daarop besloot de Luftwaffe bommen te bundelen en in clusters af te werpen. Bij deze Ju 87 B werden er onder iedere vleugel 2 x 5 SD 10 A bommen in een cluster opgehangen. Deze 10 kg zware bommen waren hoog-explosief met een werkzame scherfspreiding. Bij de verbeterde SD 10 A bestonden de scherven uit staalschrootstukken die in de dubbele wand van de bommen waren aangebracht. Deze bommen waren in totaal 550 mm lang, de bom zelf 320 mm, de stabilisatoren hadden een lengte van 216 mm, en de diameter bedroeg 86 mm, de wanddikte 15 mm.

Er werd steeds verder gezocht naar betere bommen. Deze Ju 87 D-7 is uitgerust met twee AB 250-2 containers. Dit waren containers met echte strooibommen zoals ze tot lang na de WO II werden gebruikt. In de container bevonden zich in de onderste en bovenste schaal gaten voor het plaatsen van de openingsonstekers die 1 - 2 seconden na het afwerpen de beide schaalhelften van de container openden en de bommen vrijgaven. Deze bommen waren allen voorzien van inslagontstekers. Iedere container kon 224 SD 1, 17 SD 10 A of 144 SD 2 bommen meevoeren (de getallen achter de 'SD' komen ongeveer overeen met het gewicht in kg van de bommen).

Voor het laden van de wapens werden deze eerst uitgebouwd, nagezien en gereinigd. Eventueel versleten onderdelen werden vervangen. De wapenlengte bedroeg 1.078 mm. Deze geringe lengte was één van de vereisten geweest om het wapen in alle vleugels te kunnen inbouwen. Met een vuurkadans van 1.200 schoten/min werden deze wapens meestal tezamen met het afwerpen van de bommen ingezet. Als defensieve bewapening werden ze slechts zelden gebruikt.

Een wapenmaker legt aan bakboord een munitiegordel voor het 7,9 mm machinegeweer MG 17 klaar in de vleugel.

Bovenzicht op de 2 x 7,9 mm MG 81 Z (Zwilling) in de staartstand van een Ju 87. De sluitstukken zijn geopend. In het achterste deel van het wapen zijn de bufferveren zichtbaar. Met een lengte van 475 mm was dit wapen slechts voor korte afstand geschikt. Met een enorme (theoretische) vuurkadans van 3.000 schoten/min, tezamen met een buitengewoon goede 'handligging' was de MG 81 Z de beste beweeglijke bewapening voor het inbouwen in lichte en middelzware gevechtsvliegtuigen. Het wapen werd in 1938 ontworpen. Let op de speciale helm van de rugschutter.

Een nabijopname van rechts van de MG 81 Z in de rugstand van een Ju 87.

Nabijopname van de 7,9 mm MG 17 bakboord vleugelbewapening. Dit was een Rheinmetall-Borsig ontwikkeling uit 1934 met een vuurkadans van 1.180 schoten/min. Het was het eerste snelvurende machinegeweer voor starre inbouw. Geallieerde gevechtsvliegtuigen moesten dubbel zoveel machinegeweren inbouwen om eenzelfde vuurkadans als de Duitsers te bereiken. Naast de gewone munitie (mantelmunitie) werd er ook met de MG 17 - en ook de MG 81 - pantserdoorborende munitie afgeschoten.

Alle foto's © Imperial War Museum konden gepubliceerd worden na contact met Mr. Geoff O'Connor -- GOconnor@iwm.org.uk-- en dank zij de vriendelijke toelating van Mr.Ian Carter --ICarter@iwm.org.uk-- van het I.W.M.

TOP

    Junkers Ju 87 A Stuka Foto's (1)

    Junkers Ju 87 A Stuka Foto's (3)

  Junkers Ju 87 A - B Stuka

Informatie