Ondanks zijn geringe aantal bij het begin van de aanval in het Westen (slechts een 380 toestellen) werd de Ju 87 B het beslissende wapen tijdens de Blitzkriege tegen Polen, Noorwegen, de Lage Landen en Frankrijk.

Inhoud

• Inleiding
• Dienst in Spanje
• Productie Ju 87 B
• Stuka constructie
• Junkers Ju 87 operationeel
• Midden-Oosten en Rusland
• Vreemde dienst
• Eenheden
• Specificaties Ju 87 B-1

   Inleiding

De Junkers Ju 87 werd door de Duitse propagandamachine ontvangen als het ultieme wapen, en het leek er op dat zijn fenomenale successen in Polen en in het Westen dit schenen te bevestigen. Daarbij had de Ju 87 de vrije hand gekregen en kon vrij over vijandelijke gebied rondzwerven en ondertussen naar goed geluk verwoesting onder zowel de troepen als de burgerbevoking toebrengen. Hij bleek uitstekend geschikt te zijn bij het uitvoeren van aanvallen tegen schepen, voertuigen, fortificaties en troepenconcentraties. Deze aanvallen werden uitgevoerd in een duikvlucht onder een hoek van 80°. Zijn eigenaardige vorm met de knikspantvleugels (omgekeerde meeuwenvleugels) en de huilende sirenes (Jericho-Trompete) droegen bij tot het demoraliseren van de tegenstander. De Ju 87 werd, als meest effectieve aanvalsbommenwerper van de openingsmaanden van de Tweede Wereldoorlog, het synoniem van het woord 'Stuka', een afkorting van het Duitse woord 'Sturzkampfflugzeug' of duikbommenwerper. Maar toen hij ten slotte echte effectieve tegenstand ondervond zoals bij Duinkerken en later in de Slag om Engeland, werd hij gedecimeerd. Traag, niet zeer wendbaar en slechts één enkele naar achter vurende machinegeweer als verdediging waren de kenmerken van de machine, tijdens de inzet waren nog veel andere tekortkomingen ontdekt.
          De voorloper van de Ju 87 was de in Zweden gebouwde Junkers K.47 die zijn eerste vlucht maakte in 1928. Dit toestel werd aangedreven door een 480 pk Bristol Jupiter stermotor, en stond geclassificeerd als een tweekoppige onderschepper. De machine was echter uitgerust met speciale bommenrekken onder de vleugels, buiten de propellercirkel en kan daardoor beschouwd worden als de voorloper van de Stuka. Reeds in het begin van de jaren 30 werden de eerste Amerikaanse vliegdekschepen met duikbommenwerpers uitgerust. De oorzaak hiervoor was de sterke marineuitrusting van Japan - vooral hun vliegdekschepen. Bij het aanvallen van puntdoelen, zoals ook een schip kan worden aanzien, scheen een duikaanval de voorkeur te krijgen en meer succesversprekend te zijn dan een gewone torpedo-aanval. Ernst Udet, één van de architecten van de nieuwe Duitse Luftwaffe, was enthousiast over de capaciteiten van de duikbommenwerper, na een demonstratie te hebben bijgewoond door Curtiss Helldivers in Cleveland, Ohio op 27 september 1933. Hij kocht twee van de toestellen en liet ze naar Duitsland overbrengen waar hij ze demonstreerde voor leden van het Reichsluftfahrtministerium. Er werd een contract opgesteld voor de constructie van een Duitse duikbommenwerper.

De Junkers Ju 87 V-1. Dit prototype vloog reeds in 1935. Het bezat een dubbel staartroer voor een beter schootsveld naar achter. Als motor werd een 525 pk Rolls Royce Kestrel geïnstalleerd.

          Vier firma's leverden een project in: de Ju 87 ontworpen door Dipl.Ing. Pohlmann was de bijdrage van Junkers. Het eerste prototype verscheen in 1935 en had een dubbele vin en roeren en werd aangedreven door een Rolls Royce Kestrel V motor met vaste propeller. Door een fout in het staartontwerp stortte het toestel neer maar werd kort daarna reeds vervangen door de Ju 87 V2 die van zijn voorganger verschilde door het gebruik van een 610 pk Junkers Jumo 210 A motor met verstelbare propellerbladen. Voordat de machine echter in de lucht ging werd er een nieuwe vierkante staartvin en-roer ingevoerd waarbij men hoopte dat de problemen met het flatteren bij de vorige versie, zouden zijn opgelost.
          De Ju 87 V2, en de over het algemeen gelijkaardige V3 (D-UKYQ), waren uitgerust met speciale duikremmen onder de vleugels, buiten het landingsgestel. In juni 1936 streden de vier deelnemers bij de nieuw opgerichte Erprobungstelle (testcentrum) te Rechlin voor een productiecontract. De Ju 87 moest het opnemen tegen de Arado Ar 81, de Blohm und Voss Ha 137 en de Heinkel He 118. Reeds snel toonden de Junkers en de Heinkel hun superioriteit over de twee andere deelnemers, maar pas nadat de He 118 crashte door toedoen van Ernest Udet (door zijn onbekend zijn met de bediening van de verstelbare propellerbladen) werd de Ju 87 uitgekozen.
          Tegen het einde van de herfst van 1936 vloog het vierde prototype Ju 87 V4 (D-UBIP) en was uitgerust met hoekiger verticale staartvlakken, een verbeterd zicht door een verlaagde motor centerlijn, en een enkele 7.9 mm MG 17 machinegeweer in de stuurboordvleugel. Dit toestel was de voorloper van de Ju 87 A-0 pre-productievariant die in de zomer van 1936 op de tekentafel kwam. De Ju 87 A-0 verschilde enkel van het vierde prototype door de rechte vleugelvoorrand die de productie moest vereenvoudigen, en werd gevolgd door het gelijkaardige Ju 87 A-1 productiemodel. De leveringen van de Ju 87 A-1 begonnen in de lente van 1937. Dit toestel werd aangedreven door een 635 pk Junkers Jumo 210 Da 12 cilinder motor die een maximum snelheid van 320 km/u leverde op 3.650 m. De Ju 87 A-2 was gelijk aan de A-1 maar bezat een andere propeller met bredere bladen.

   Dienst in Spanje

In de zomer van 1937 gingen de eerste Ju 87 A's in dienst met Stukageschwader 163 'Immelmann', een recent opgestelde eenheid en wat 'elitaire' formatie. St.G 163 was belast met de operationele evaluatie van de nieuwe duikbommenwerper, en moest bruikbare tactieken ontwikkelen voor de machine. In december 1937 werd er een flight van drie Ju 87 A-1's, gekend als de 'Jolanthe Kette' gedetacheerd van St.G 163 naar Spanje als een onderdeel van het Legion Condor. De drie toestellen kwamen voor de eerste keer in actie te Teruel, ten noord-westen van Valencia, en ondersteunden vervolgens de Spaanse Nationalisten bij het naar de Middellandse Zee drijven en vernietigen van de Republikeinse verbindingen. Later namen ze deel aan het offensief in Catalanië en de gevechten aan het Ebro-front waarbij de bemanningen van St.G 163 voortdurend werden uitgewisseld om zoveel mogelijk manschappen zoveel mogelijk operationele ervaring te laten opdoen.
          Alhoewel er slechts drie Ju 87 A-1's aan Spanje werden geleverd waren ze opvallend succesrijk, de Nationalisten hadden de luchtsuperioriteit wat toeliet dat de duikbommenwerpers vrij konden opereren. Men ondervond dat bommen met grote trefzekerheid konden ingezet worden tegen wegen, bruggen en scheepsdoelen; communicaties konden vernietigen en vijandelijke troepen effectief konden afsnijden in het bergachtig Spaans landschap. Het toestel kon in bepaalde gevallen de artillerie vervangen en leverde goede ondersteuning voor de infanterie. In het begin van 1939 werden er verschillende Ju 87 B-1's naar Spanje gestuurd als versterking van de voorgangers. Deze namen deel aan bombardementen tegen schepen in de Spaanse havens van Barcelona, Tarragona en Valencia, waarbij ze veel schepen konden tot zinken brengen en grote delen van de haveninstallaties konden vernietigen. De legende van de Stuka was geboren.

   Productie van de Ju 87 B

In de zomer van 1938 volgde de Junkers Ju 87 B de A-serie op op de productielijn. Er werden 10 pre-productie toestellen gebouwd waarbij de 900 pk Junkers Jumo 211 A motoren werden gemonteerd. Daarbij kwam dat de Ju 87 B verschilde van zijn voorganger door zijn volledig herontworpen cockpitdak, vergrote verticale staartvlakken, 'slobkousen' in plaats van 'broeken' en een bijkomende 7.9 mm MG 17 machinegeweer in de bakboordvleugel. De lengte was 20 cm langer, het gewicht in lege en beladen toestand was verhoogd en het toestel kon normaal een 500 kg bom onder de romp dragen of een 250 kg bom en vier 50 kg bommen, deze laatsten onder de vleugels. De tien pre-productietoestellen werden gevolgd door de over het algemeen gelijke Ju 87 B-1 waarvan er vier varianten werden geproduceerd. Deze waren de standaard Ju 87 B-1/U1, de Ju 87 B-1/U2 met alternatieve radio-uitrusting, de B-1/U3 met bijkomende pantsering en pantserglas voor de schutter en de B-1/U4 die gelijk was aan de U3 maar met ski's kon worden uitgerust. De Ju 87 B-1/Trop was gelijk maar bezat bovendien tropenfilters en een overlevingspakket voor in de woestijn.

Een Ju 87 B-1 van II./St.G 2 'Immelmann' in volle vlucht. Deze versie had een lichtere motor dan de B-2. Nam actief deel aan de Inval van Polen in september 1939 waar hij zorgde voor de slechte reputatie van de Stuka.

          In 1940 werd de Ju 87 B-1 door de Ju 87 B-2 vervangen op de productielijn. Deze verschilde van de vorige versie door het gebruik van de 1100 pk Junkers Jumo 211 Da motor die was voorzien van hydraulisch werkende radiatorkoelkleppen en gemodificeerde poten van het landingsgestel. Dit toestel, de eerste grote productievariant, kon tot 1.000 kg bommen onder bepaalde omstandigheden meevoeren. De bewapening bestond uit 2 x 7,9 mm MG 17 in de vleugels en een 7,9 mm MG 17 in de B-stand. De Ju 87 B-2/U1, U2, U3 en U4 en B-2/Trop waren eender gemodificeerd als de eerder genoemde versies van de B-1.
          De Junkers 87 C was een speciale conversie van de Ju 87 B-1 bedoeld om te opereren vanaf de Graf Zeppelin, het vliegdekschip van de Kriegsmarine dat toen in aanbouw was. De Ju 87 C-0 was voorzien voor de katapultstart, had een vanghaak en was uitgerust met elektrisch werkende opplooibare buitenste vleugelpanelen. Er werden slechts een paar Ju 87 C-0 en productie C-1's afgewerkt. Bij de opgave van het vliegdekschipprogramma werden de reeds gebouwde toestellen terug omgebouwd naar de B-1 standaard. In 1938 was er een eenheid geformeerd geworden die met de Ju 87 C moest worden uitgerust om vanaf de Graf Zeppelin te opereren, Deze eenheid droeg de naam 4.(Stuka)Staffel/Trägergruppe 186. De eenheid werd hoedanook uitgerust met de standaard Ju 87 A en B's. Alhoewel ze op 16 september 1939 was uitgegroeid tot een volledige Gruppe, heeft de eenheid nooit haar Ju 87 C's ontvangen.
          Een van de Ju 87 C-0 werd in 1944 uitgerust met een 88 mm terugstootloos kanon te Treuburg. Dit wapen was ondergebracht in het voorste deel van de romp, vuurde door de propellercirkel, maar het toestel werd beschadigd toen de compenserende ladingen niet ontbranden.
          De variant van de eindproductie gebaseerd op een Ju 87 uit de B-serie was de Ju 87 R, waarbij de 'R' voor 'Reichweite' (bereik) stond. De was een lange-afstand modificatie van de ju 87 met groter brandstoftanks in de vleugels en een voorziening voor afwerpbare brandstoftanks onder de vleugels. De Ju 87 R-1 had een bereik van 1.400 km in vergelijking van de 550 km van de Ju 87 B-1. Andere varianten waren de Ju 87 R-2, R-3 en R-4, die slechts door kleine uitrustingsstukken van elkaar verschilden.
          Verschillende experimentele varianten van de Ju 87 werden getest waaronder een toestel uitgerust met een 1.475 pk Daimler-Benz 605 motor. In 1942 werden met deze machine testduikvluchten uitgevoerd. Maar omdat er op dit tijdstip zo een grote vraag naar de DB motoren was werd het project opgegeven.
          Het meest geavanceerde project gebaseerd op de Ju 87 was de Ju 187 die was voorgesteld in 1941. Hij moest een meer gestroomlijnde vorm krijgen, een intrekbaar landingsgestel, een Jumo 213 motor en een op afstand te bedienen defensieve bewapening. Het project werd echter opgegeven.

   Stuka constructie

De Stuka was een vrijdragende knikvleugel laagdekker volledig metalen toestel gebouwd uit twee ovalen rompschalen die met glad metaal waren bekleed. De vleugel bestond een twee driedelige hoofdbalken die eveneens met glad metaal waren bekleed. Onder de vleugels bevonden zich de duikremmen.

De Ju 87 vervulde alle vereisten die aan een bommenwerper voor tactische opdrachten werden gesteld. Zijn robuste bouwwijze en eenvoudig onderhoud vergemakkelijkten de inzet voor snelle ondersteuning.

De achterrand van de vleugel was een zogenaamde Junkers 'dubbele vleugel', de uiterste delen vormden de trimkleppen, de binnenste de landingskleppen. De staarteenheid was van het normale type met trimkleppen die zich over de volledige lengte van de staartvlakken uitstrekten. Het toestel had een star landingsgestel met verende, vrijdragende wielpoten die gestroomlijnd bekleed waren en onder de knik in de vleugels waren bevestigd. De bom onder de romp was gemonteerd in een arm die voorwaarts neerwaarts uitklapte tijdens de duikvlucht om te voorkomen dat de propeller werd geraakt. De piloot beschikte over een systeem van lijnen die aan de binnenzijde van de cockpit waren geschilderd waarmee hij zijn positie ten opzichte van de horizon kon bepalen. De piloot en de radio-operator/schutter zaten rug-aan-rug onder een doorlopend glazen cockpitdak met een schuivend gedeelte als toegangsluik. Beiden beschikten over een 5 mm pantsering, de piloot had bovendien een 50 mm windscherm uit pantserglas. De rugschutter beschikte over een MG 15.

   Ju 87 Stuka operationeel

Om 04.45 Hr in de ochtend van 1 september 1939 drongen Duitse troepen met sterke luchtondersteuning het Poolse grondgebied binnen. De Stukaverbande van de Luftwaffe waren tegen dit tijdstip volledig opnieuw uitgerust met de ju 87 B. Er waren negen Stuka-Gruppen en één Staffel operationeel voor de aanval. Deze eenheden waren: I./St.G 1, I., II. en III./St.G 2, III./St.G 51, I//St.G 76, I. en II./St.G 77, IV.(Stuka)/LG 1 en 4.(Stuka)/186, met in totaal een gevechtssterkte van 336 vliegtuigen. Ter versterking van de Ju 87 B was elke Stabskette uitgerust met een klein aantal (gewoonlijk drie) Dornier Do 17's die de Stukas naar hun doel moesten leiden. Deze tweemotorige machines bleven in de hoogte terwijl de Stukas hun duikvlucht uitvoerden. Het merendeel van de Stuka Gruppen werden ingezet om 3de, 4de, 8ste, 10de en 174de Leger van de Wehrmacht te ondersteunen bij de inval. Voor de eerste maal werd de beruchte 'Blitzkrieg' tactiek gebruikt waarbij de duikbommenwerpers in feite de rol speelden van een virtuele lange-afstand artillerie, die versterkte punten uitschakelde die door de Panzer Divisionen tijdens hun opmars tegenkwamen. De oorlog tegen Polen vond zijn hoogtepunt in de vernietiging van Warschau waarbij de Stuka een groot aandeel had.
          Zonder doeltreffende weerstand vernietigde de duikbommenwerper alle tegenstand, zeer tot tevredenheid van zijn voorstanders. Tijdens de winter van 1939-40 werden de Luftwaffe activiteiten tot een strikt minimum herleid, maar op 9 april 1940 vielen de Duitse strijdkrachten Denemarken en Noorwegen binnen, de aanval liep onder de naam 'Operation Weserubung'. Slechts één enkel duikbommenwerper Gruppe, I./St.G 1 met Ju 87 R's, nam deel aan de operatie. Denemarken viel reeds op de eerste dag en veel van grootste Noorse steden in het zuiden werden onder de voet gelopen. II./St.G 1 begaf zich op 10 april vanuit Kiel naar Stavanger. I./St.G 1 ging verder met het uitvoeren van verschillende aanvallen tegen versterkte punten, één ervan was de aanval op het radiostation van Vigra op 13 april, toen ramde één van de Stuka's één van de antennes, waardoor de zender buiten werking werd gesteld.
          Voordat de campagne tegen Noorwegen ten einde was lanceerde Hitler reeds zijn aanval tegen de Lage Landen en Frankrijk, daarbij kwamen negen Stuka Gruppen met in totaal 320 Ju 87 B's en 38 Ju 87 R's tot inzet. De duikbommenwerpers stonden onder het commando van het VIII Fliegerkorps onder bevel van General Feldmarschall Wolfram von Richthofen. Het merendeel van de vliegtuigen van de Nederlandse en Belgische Luchtmacht werden aan de grond vernietigd tijdens verrassingsaanvallen op hun bases, en het Armeé de l'Air met zijn verouderde toestellen was geen echte tegenstander. Zonder echte weerstand te ondervinden tijdens zijn aanvallen op de troepenconcentraties en versterkingen werd de Stuka terug aanzien als hèt wonderwapen en werkte bovendien nauw samen met de Panzer Divisionen bij hun onophoudelijke opmars tot diep in Frankrijk. Bij het einde van de eerste week van de aanval hadden de Nederlandse strijdkrachten zich overgegeven, maar niet voordat de Luftwaffe de Rotterdam en zijn haven had vernietigd. De Duitse propagandamachine roemde dit als een nieuw wapenfeit van de Stuka's, maar in feite waren het de Heinkel He 111 P's van KG 54 die het aanval uitvoerden.
          Op 26 mei 1940 begonnen de troepen van de British Expeditionary Force met hun evacuatie van de stranden van het omsingelde Duinkerken. De Luftwaffe had de opdracht gekregen om de evacuatie neer te slaan, maar voor de eerste maal ondervonden ze effectieve luchtweerstand in de vorm van Spitfires en Hurricanes van het RAF Fighter Command.

Ju 87 van I./StG 77 gecamoufleerd opgesteld in de bossen van Courcelles, bij Saint-Quentin, tijdens de oorlog in het Westen. (Foto: Price coll)

Het initiatief lag bij de Luftwaffe, en dit het maakte voor de Britse jachtsquadrons moeilijk om een doorlopende dekking boven het bruggenhoofd te leveren. Sommige Ju 87's verschenen tussen de RAF-patrouilles in en bombardeerden de stranden tijdens hun afwezigheid, zonder echt veel schade toe te kunnen brengen omdat het losse zand de explosies van hun bommen absorbeerde. Als de RAF jagers aanwezig waren leden de Stuka's, ondanks de sterke escorte van Me 109 E's, zware verliezen en voor de eerste maal werd het overwicht van de duikbommenwerpers in vraag gesteld. Tegen 4 juni was de evacuatie met succes afgewerkt en op 6 juli hergroepeerde de Luftwaffe zich en veel eenheden werden ombenoemd om de Geschwader met drie Gruppen op volle sterkte te brengen. Onder de Stuka-eenheden werd III./St.G 51 nu II./St.G 1, I.(Stuka)/186 werd III./St.G 1 en I./St.G 76 werd III./St.G 77.
          In het begin van juli 1940 begon de Luftwaffe met het uitvoeren van voorlopige aanvallen tegen de Britse kustscheepvaart, een speciale eenheid uit jagers van JG 26 en JG 53, bommenwerpers van KG 2 en 60 duikbommenwerpers waren verenigd onder het bevel van Oberst Johannes Fink. De Stuka's opereerden onder dekking van de jagers, maar net zoals bij Duinkerken ondervonden ze dat de dingen nier verliepen zoals ze het zich hadden voorgesteld. Deze operaties waren een voorspel tot de algemene aanval waarbij ze hoopten de RAF te vernietigen en de xeg vrij te maken voor 'Operation Seelöwe' - de invasie van de Britse eilanden. Op 20 juli waren er 316 Stuka's operationeel met de Luftflotten 2 en 3, de meerderheid opereerde onder het commando van het VIII Fliegerkorps.
          De eerste echt grote aanvallen met duikbommenwerpers tegen de Britse scheepvaart begonnen op 8 augustus toen er drie aparte aanvallen werden uitgevoerd op een konvooi. Alhoewel de Ju 87 werden geëscorteerd door Me 109 E jagers leden ze zware verliezen, minstens één formatie werd uiteengeslagen voordat ze het konvooi kon bereiken. Vijf dagen later vertrokken Stuka's van het VIII Fliegerkorps om een aanval uit te voeren op het vliegveld van Middle Wallop, maar geen enkel toestel slaagde erin het doel te bereiken door de massieve slachting toegebracht door de Spitfires van no 609 Sqdn - de dag werd als de 'zegevierende 13' in de verslagen van de eenheid vermeld. Op 15 augustus, vielen 40 Stuka's onder zware jagerescorte de vliegvelden van Hawkinge en Lympne aan en ofschoon ze door de Spitfires van no 54 Sqdn werden onderschept brachten ze zware schade toe aan het laatste. De volgende dag voerde St.G 2 een aanval uit tegen het vliegveld van Tangmere en leed zware verliezen bij de aanval. Twee dagen later voerden Ju 87's van St.G 77 duikaanvallen uit tegen het radarstation van Poling en verloren daarbij 12 toestellen. Dit betekende een nekslag voor de duikbommenwerperstrijdmacht en het VIII Fliegerkorps werd op 29 augustus, van Pas de Calais, teruggetrokken uit de slagorde voor de invasie van Engeland, wanneer deze ook mocht plaatsvinden. De drie overblijvende Stuka Gruppen, II./St.G 1, II./St.G 2 en de recent gevormde I./St.G 3 voerden een mislukte raid uit op 30 augustus 1940, dit was in feite de laatste maal dat het toestel boven de Britse Eilanden werd opgemerkt.

   Midden-Oosten en Rusland

In het begin van januari 1941 werden I./St.G 1 en II./St.G 2 en de Stab van St.G 3 overgeplaatst naar Trapani op Sicilië met als doel een verrassingsaanval uit te voeren op de Gibraltar-Malta-Alexandrië konvooien. Op 10 januari viel II./St.G 2 onder bevel van Major Enneccerus een Brits konvooi aan dat werd geëscorteerd door een kruiser en het vliegdekschip HMS Illustrious. De Illustrious werd geraakt door vier 500 kg bommen maar slaagde erin de haven van Valetta op Malta te bereiken. Een paar dagen later slaagde I./St.G 1 onder bevel van Hptm Werner Hozzel erin om het vliegdekschip in de haven aan te vallen.2./St.G1 verloor daarbij al zijn piloten met uitzondering van de Staffelkapitän. Er werden terug vier treffers geplaatst op het schip, maar terug voorkwam het gepantserde dek dat het schip onder de golven verdween.
          Op 6 april 1941 vielen Duitse strijdkrachten Joegoslavië en Griekenland binnen. De Luftwaffe- eenheden opereerden onder het commando van Luftflotte 4. Er namen twee Gruppen duikbommenwerpers die uit Frankrijk waren overgeplaatst (I. en III./St.G 2) en een Gruppe uit Noord-Afrika deel aan deze invasie. De campagne begon met zware aanvallen op Belgrado en spoedig daarop viel Joegoslavië. Daarna richtte de Luftwaffe haar aandacht op de invasie van Griekenland, en Athene viel op 27 april.

Start vanaf een Grieks vliegveld. De toestellen dragen de witte rompband voor het Middellands Zeegbied.

          De snelle beëindiging van de campagne op de Balkan was een aanleiding om Kreta aan te vallen op 20 mei 1941. De hoofdstrijdmacht werd aangevoerd door DFS 230 zweefvliegtuigen die op sleeptouw waren genomen door Ju 52/3m transportvliegtuigen. De Ju 87 B's van St.G 2 namen ondertussen deel aan aanvallen op kruisers en destroyers van de Royal Navy. Onder de piloten die bij I./St.G 2 vlogen was er een jonge man die later bijna legendarisch zou worden in de Luftwaffe. Zijn naam was Hans Ulrich Rudel, die de oorlog zou eindigen met de rang van Oberst en de enige persoon werd aan wie het Goldenes Eichenlaub mit Schwertern und Brillanten zum Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes werd verleend. De campagne tegen Kreta werd met succes afgesloten alhoewel beiden, zowel de Luftwaffe als de Wehrmacht, zware verliezen hadden geleden.
          22 juni 1941 was de dag die was uitgekozen voor het begin van 'Operation Barbarosa', de aanval over een front met een breedte van meer dan 1.600 km op de Sovjet-Unie. Drie Legergroepen werden ondersteund door vier Luftflotten: Luftflotte 5 in Noord-Noorwegen, Luftflotte 1 in Noord-Rusland, Luftflotte 2 in Centraal-Rusland, Luftflotte 4 in Zuid-Rusland en de Krim. De strijdmacht aan duikbommenwerpers van VIII Fliegerkorps bestond uit acht Stuka-Gruppen: Stab II en III./St.G 1, Stab I en III./St.G 2, Stab I, II en III./St.G 77 en IV.(Stuka) LG 1 met in totaal 334 Ju 87 B's. De Sovjet-Luchtmacht leed zware verliezen en de lelijke Junkers duikbommenwerper kon terug vrij boven vijandelijk gebied zwerven waarbij hij snel van de ene frontsector naar de andere werd overgeplaatst. Op 23 september 1941 vielen de toestellen van I en III./St.G 2 met basis op Tyrkowo de Russische slagschepen October Revolution en Marat aan in Kronstadt. De Marat werd tot zinken gebracht door een bom van 1.000 kg gedropt onder een hoek van 90° door Rudel, het andere schip kon met lichte beschadigingen ontsnappen
          In december 1941 werd Luftflotte 2 overgeplaatst naar het Middellandse Zeegebied met als opdracht het neutraliseren van het versterkte eiland Malta; en het verdrijven van de Britse strijdkrachten uit Afrika. Hiervoor stonden de Ju 87 B's van Stab I,II en III./St.G 3 plus de Ergänzungs-Gruppe (training en vervangingen) van St.G 1 ter beschikking. Deze bommenwerperstrijdmacht opereerde vooral in Noord-Afrika en droeg bij tot de overgave van Bir Hakim in het begin van juni 1942.Op dit tijdstip leed de Luftwaffe in het Midden-Oosten aan een gebrek aan brandstof waardoor de operaties aanzienlijk werden ingekrompen tegen augustus 1942. Ondertussen was ook ST.G 3 zoals de andere Stukageschwader begonnen met het heruitrusten op de veel verbeterde Ju 87 D.

   Vreemde dienst

Voor eind 1940 was er beslist geworden dat sommige Duitse geallieerden zouden worden voorzien van een aantal Ju 87 B's. Roemenië en Hongarije ontvingen de Ju 87 B-2, terwijl de Italiaanse Regia Aeronautica werd uitgerust met de Ju 87 B-1/Trop. Er werd algemeen aangenomen dat de Ju 87 B-1/Trop in feite door Breda onder licentie werd gebouwd onder de benaming Ba 201. De Ba 201 was een volledig verschillend ontwerp, er werd geen enkele Ju 87 in Italië gebouwd, deze die in dienst waren bij de Regia Aeronautica waren allen van Duitse makelij.
          De Ju 87 B werd ingezet door de 960 en 970 Gruppi Bombardemento en de 208ma, 238ma en 239ma Squadriglia van de Regia Aeronautica. Het 209ma Sqd gebruikte het toestel in Sicilië eind 1940. De Hongaarse toestellen werden ingezet met 102/1 Duikbommenwerper Squadron, een eenheid die aan het Oostfront dikwijls nauw samenwerkte met St.G 77.

   Eenheden

   Specificaties Ju 87 B-1

TOP

  Junkers Ju 87 A Stuka Foto's (1)

    Junkers Ju 87 A Stuka Foto's (2)

    Junkers Ju 87 A Stuka Foto's (3)

  Junkers Ju 87 D Stuka

    Junkers Ju 87 G Panzerjäger

Informatie